Wybrane zagadnienia prawa karnego i prawa wykroczeń

Wybrane zagadnienia prawa karnego i prawa wykroczeń to ogólny przegląd pojęcia i podziału obu gałęzi, ich źródeł oraz funkcji. Przedmiot omawia strukturę przepisów materialnych, a także zasady ustalania czasu i miejsca czynu. Uczestnik poznaje kryteria rozgraniczające prawo wykroczeń od prawa karnego materialnego oraz definicje przestępstwa i wykroczenia wraz z ich elementami. Analizowane są ustawowe znamiona czynu zabronionego: podmiot, przedmiot ochrony, strona przedmiotowa i podmiotowa. Przedmiot obejmuje formy popełnienia (stadialne i zjawiskowe) oraz okoliczności wyłączające odpowiedzialność (kontratypy, okoliczności uchylające winę). Omawiany jest katalog kar i środków karnych w prawie karnym i prawie wykroczeń. Zajęcia kończy analiza wybranych przestępstw i wykroczeń w ujęciu kazusowym.

Pojęcie prawa karnego i prawa wykroczeń.

Podział prawa karnego i prawa wykroczeń.

Źródła, funkcje prawa karnego i prawa wykroczeń.

Struktura przepisów materialnego prawa karnego i prawa wykroczeń.

Czas i miejsce popełnienia przestępstwa i wykroczenia.

Kryteria rozgraniczające prawo wykroczeń od prawa karnego materialnego.

Pojęcie przestępstwa (elementy przestępstwa).

Pojęcie wykroczenia (elementy wykroczenia).

Ustawowe znamiona przestępstwa i wykroczenia (podmiot, przedmiot ochrony, strona przedmiotowa, strona podmiotowa).

Formy popełnienia przestępstwa i wykroczenia (formy stadialne, zjawiskowe).

Okoliczności wyłączające odpowiedzialność karną (kontratypy, okoliczności uchylające winę).

Kary i środki karne w prawie karnym i prawie wykroczeń.

Analiza wybranych przestępstw i wykroczeń.

Literatura podstawowa:

Gardocki L., Prawo karne, najnowszde wydanie.

Sitarz O., Materialne prawo wykroczeń, Wnajnowsze wydanie.

Literatura uzupełniająca

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. 1997, nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny,

Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń,

Bojarski T., Polskie prawo wykroczeń, Warszawa 2009.

Marek A., Konarska-Wrzosek V., Prawo karne, Warszawa 2016.

Warylewski J., Prawo karne. Część ogólna, Warszawa 2017.

Bojarski M., Giezek J., Sienkiewicz Z., Prawo karne materialne. Część ogólna i szczególna, Warszawa 2017.

Grześkowiak A., Wiak K., Prawo karne, Warszawa 2017 i n.

Wiedza:

Wykazuje się znajomością podstawowej terminologii fachowej z zakresu prawa i postępowania karnego oraz prawa wykroczeń.

Rozpoznaje instytucje prawne prawa karnego, postępowania karnego oraz prawa wykroczeń.

Ma wiedzę na temat istoty przestępstwa oraz wykroczenia, a także jego elementów; zna ich kategorie i rodzaje.

Umiejętności:

Potrafi wykorzystać zdobytą wiedzę teoretyczną z zakresu prawa karnego i prawa wykroczeń oraz dyscyplin pokrewnych w celu analizowania zachodzących zjawisk.

Potrafi samodzielnie rozwiązywać proste problemy prawne, stawiać tezy oraz wykorzystywać zdobytą wiedzę w celu trafnego formułowania podsumowań, formułuje samodzielne opinie i wnioski na temat kluczowych zagadnień z zakresu prawa wykroczeń oraz prawa i postępowania karnego.

Potrafi w sposób precyzyjny i spójny wypowiadać się w mowie i na piśmie na tematy dotyczące spraw o przestępstwa oraz wykroczenia, używając w sposób prawidłowy języka specjalistycznego dla spraw karnych i wykroczeniowych.

Kompetencje społeczne:

Potrafi wykorzystać swoją wiedzę do unikania zachowań ryzykownych powodujących naruszenie norm prawnych.

Ma świadomość zakresu posiadanej przez siebie wiedzy z zakresu prawa karnego oraz prawa wykroczeń, dzięki czemu potrafi prawidłowo identyfikować i rozwiązywać problemy prawne.

Zaliczenie kursu na ocenę w formie pisemnej lub ustnej. Do uzgodnienia pomiędzy uczestnikami a prowadzącym na pierwszych zajęciach. Efekty z zakresu wiedzy weryfikowane są na podstawie oceny wykonywanych zadań oraz zaliczenia końcowego konwersatoriów. Efekty z zakresu umiejętności i kompetencji społecznych weryfikowane są na podstawie różnorodnych zadań wyznaczonych przez nauczyciela w trakcietrwania kursu, a także podczas dyskusji. Sposoby weryfikacji: kolokwium; ćwiczenia aktywizujące, dyskusja.

Potwierdzeniem weryfikacji efektów uczenia się jest pozytywna ocena końcowa. Pozytywna ocena końcowa oznacza zweryfikowanie wszystkich efektów uczenia się określonych dla przedmiotu. Skala ocen odpowiada następującym wskaźnikom uzyskanym w procesie ewaluacji efektów uczenia się, zgodnie z systemem ECTS:

• bardzo dobra (5,0) - powyżej 90% do100%

• dobra plus (4,5) - powyżej 80% do 90%

• dobra (4,0) - powyżej 70% do 80%

• dostateczna plus (3,5) - powyżej 60% do 70%

• dostateczna (3,0) - od 50% do 60%

• niedostateczny (2,0) - poniżej 50 %

nie dotyczy.