Konteksty kreatywności medialnej w sieci

Celem zajęć jest zapoznanie studentów z różnymi rodzajami strategii marketingowych i narzędzi PR-u, które mogą wykorzystać w pracy dziennikarza lub specjalisty PR.

Komunikowanie masowe – oddziaływanie mediów, wybrane teorie komunikowania masowego i próby ich empirycznej weryfikacji, komunikowanie międzykulturowe, obszary kreatywności medialnej, reklama a komunikowanie masowe, geopolityka i historia w kontekście kreatywności medialnej, reklama jako technika marketingowa, środki reklamy politycznej, narzędzi komunikacji medialnej (Facebook, Twitter), kreatywność medialna a kultura masowa, rzeczywistość wirtualna a techniki przyszłości, wpływ nowych technologii na kreatywność medialną, globalizacja a kreatywność medialna.

Literatura podstawowa:

Belting Hans, Antropologia obrazu. Szkice do nauki o obrazie, przeł. M. Bryl, Kraków 2002;

Cieśla Bartłomiej (red.), Kreatywność języka w przestrzeni medialnej, Łódź 2004

Dobraczyński Bartłomiej, III Rzesza Popkultury i inne stany, Kraków 2004

Eco Umberto, Lektor in fabula, przeł. P. Salwa, Warszawa 1994

Godzic Wiesław, Oglądanie i inne przyjemności kultury popularnej, Kraków 1996;

Gwóźdź Andrzej (red.), Prędkość i przyjemność. Kino i telewizja w dobie symulacji elektronicznej,

Kielce 1994;

Gwóźdź Andrzej, Obrazy i rzeczy. Film między mediami, Kraków 1997;

Kalaga Wojciech, Mgławice dyskursu, Kraków 2001

Kordys Jan, Kategorie antropologiczne i tożsamość narracyjna, Kraków 2006

Marecki Piotr (red.), Liternet. Literatura i Internet, Kraków 2003

Nycz Ryszard (red.), Postmodernizm, Kraków 1997

Szlendak Tomasz, Rozkoszna zaraza. O rządach mody i kulturze konsumpcji, Wrocław 2007

Literatura uzupełniająca:

Arendt Hannah, Myślenie, przeł. Hanna Buczyńska-Garewicz, Warszawa 1991

Dobek-Ostrowska Bogusława., Studia z teorii komunikowania masowego, Wrocław 1999

Helman Alicja, Co to jest kino? Panorama myśli filmowej, Warszawa 1978

Wilk Eugeniusz, Nawigacje słowa. Strategie werbalne w przekazach audiowizualnych, Kraków 2000

Kluszczyński Ryszard W., Obrazy na wolności. Studia z historii sztuk medialnych w Polsce, Warszawa 1998

Kluszczyński Ryszard W., Film sztuka wielkiej awangardy, Warszawa-Łódź 1990

+ adekwatne periodyki, słowniki, teksty, strony internetowe

Efekty uczenia się:

w zakresie wiedzy:

- definiuje pojęcie nowych mediów, potrafi dokonać konfrontacji mediów współczesnych

z mediami analogowymi.

- ukazuje media współczesne na tle historycznego ich rozwoju

- zna genezę mediów

w zakresie umiejętności:

- projektuje opinie w kontekście kreatywności medialnej

- posiada zdolność tworzenia kreatywnych wypowiedzi

- potrafi sprawnie definiować zagadnienia dotyczące historii mediów

w zakresie kompetencji społecznych:

- jest świadomym twórcą i odbiorcą przekazu medialnego

- posiada wrażliwość na nowe tendencje w mediach; umiejętność selekcji

Metody i kryteria oceniania:

Wykład konwersatoryjny, praca indywidualna, studium przypadku.

Celem zajęć jest zapoznanie studentów z różnymi rodzajami strategii marketingowych i narzędzi PR-u, które mogą wykorzystać w pracy dziennikarza lub specjalisty PR.

Komunikowanie masowe – oddziaływanie mediów, wybrane teorie komunikowania masowego i próby ich empirycznej weryfikacji, komunikowanie międzykulturowe, obszary kreatywności medialnej, reklama a komunikowanie masowe, geopolityka i historia w kontekście kreatywności medialnej, reklama jako technika marketingowa, środki reklamy politycznej, narzędzi komunikacji medialnej (Facebook, Twitter), kreatywność medialna a kultura masowa, rzeczywistość wirtualna a techniki przyszłości, wpływ nowych technologii na kreatywność medialną, globalizacja a kreatywność medialna.

Literatura podstawowa:

Belting Hans, Antropologia obrazu. Szkice do nauki o obrazie, przeł. M. Bryl, Kraków 2002;

Czechowska-Derkacz B., Zimniak M., Rzecznik prasowy. Oczekiwania i możliwości. Perspektywa Teoretyczna i Praktyczna., Warszawa 2015

Cieśla Bartłomiej (red.), Kreatywność języka w przestrzeni medialnej, Łódź 2004

Dobraczyński Bartłomiej, III Rzesza Popkultury i inne stany, Kraków 2004

Eco Umberto, Lektor in fabula, przeł. P. Salwa, Warszawa 1994

Godzic Wiesław, Oglądanie i inne przyjemności kultury popularnej, Kraków 1996;

Gwóźdź Andrzej (red.), Prędkość i przyjemność. Kino i telewizja w dobie symulacji elektronicznej,

Kielce 1994;

Gwóźdź Andrzej, Obrazy i rzeczy. Film między mediami, Kraków 1997;

Kalaga Wojciech, Mgławice dyskursu, Kraków 2001

Kordys Jan, Kategorie antropologiczne i tożsamość narracyjna, Kraków 2006

Marecki Piotr (red.), Liternet. Literatura i Internet, Kraków 2003

Nycz Ryszard (red.), Postmodernizm, Kraków 1997

Szlendak Tomasz, Rozkoszna zaraza. O rządach mody i kulturze konsumpcji, Wrocław 2007

Literatura uzupełniająca:

Arendt Hannah, Myślenie, przeł. Hanna Buczyńska-Garewicz, Warszawa 1991

Dobek-Ostrowska Bogusława., Studia z teorii komunikowania masowego, Wrocław 1999

Helman Alicja, Co to jest kino? Panorama myśli filmowej, Warszawa 1978

Wilk Eugeniusz, Nawigacje słowa. Strategie werbalne w przekazach audiowizualnych, Kraków 2000

Kluszczyński Ryszard W., Obrazy na wolności. Studia z historii sztuk medialnych w Polsce, Warszawa 1998

Kluszczyński Ryszard W., Film sztuka wielkiej awangardy, Warszawa-Łódź 1990

+ adekwatne periodyki, słowniki, teksty, strony internetowe

Marshall Tim, potęga Geografii, Poznań 2021

Celem zajęć jest zapoznanie studentów z różnymi rodzajami strategii marketingowych i narzędzi PR-u, które mogą wykorzystać w pracy dziennikarza lub specjalisty PR.

Komunikowanie masowe – oddziaływanie mediów, wybrane teorie komunikowania masowego i próby ich empirycznej weryfikacji, komunikowanie międzykulturowe, obszary kreatywności medialnej, reklama a komunikowanie masowe, geopolityka i historia w kontekście kreatywności medialnej, reklama jako technika marketingowa, środki reklamy politycznej, narzędzi komunikacji medialnej (Facebook, Twitter), kreatywność medialna a kultura masowa, rzeczywistość wirtualna a techniki przyszłości, wpływ nowych technologii na kreatywność medialną, globalizacja a kreatywność medialna.

Literatura podstawowa:

Belting Hans, Antropologia obrazu. Szkice do nauki o obrazie, przeł. M. Bryl, Kraków 2002;

Cieśla Bartłomiej (red.), Kreatywność języka w przestrzeni medialnej, Łódź 2004

Dobraczyński Bartłomiej, III Rzesza Popkultury i inne stany, Kraków 2004

Eco Umberto, Lektor in fabula, przeł. P. Salwa, Warszawa 1994

Godzic Wiesław, Oglądanie i inne przyjemności kultury popularnej, Kraków 1996;

Gwóźdź Andrzej (red.), Prędkość i przyjemność. Kino i telewizja w dobie symulacji elektronicznej,

Kielce 1994;

Gwóźdź Andrzej, Obrazy i rzeczy. Film między mediami, Kraków 1997;

Kalaga Wojciech, Mgławice dyskursu, Kraków 2001

Kordys Jan, Kategorie antropologiczne i tożsamość narracyjna, Kraków 2006

Marecki Piotr (red.), Liternet. Literatura i Internet, Kraków 2003

Nycz Ryszard (red.), Postmodernizm, Kraków 1997

Szlendak Tomasz, Rozkoszna zaraza. O rządach mody i kulturze konsumpcji, Wrocław 2007

Literatura uzupełniająca:

Arendt Hannah, Myślenie, przeł. Hanna Buczyńska-Garewicz, Warszawa 1991

Dobek-Ostrowska Bogusława., Studia z teorii komunikowania masowego, Wrocław 1999

Helman Alicja, Co to jest kino? Panorama myśli filmowej, Warszawa 1978

Wilk Eugeniusz, Nawigacje słowa. Strategie werbalne w przekazach audiowizualnych, Kraków 2000

Kluszczyński Ryszard W., Obrazy na wolności. Studia z historii sztuk medialnych w Polsce, Warszawa 1998

Kluszczyński Ryszard W., Film sztuka wielkiej awangardy, Warszawa-Łódź 1990

+ adekwatne periodyki, słowniki, teksty, strony internetowe

Efekty uczenia się:

Efekty uczenia się:

w zakresie wiedzy:

- definiuje pojęcie nowych mediów, potrafi dokonać konfrontacji mediów współczesnych

z mediami analogowymi.

- ukazuje media współczesne na tle historycznego ich rozwoju

- zna genezę mediów

w zakresie umiejętności:

- projektuje opinie w kontekście kreatywności medialnej

- posiada zdolność tworzenia kreatywnych wypowiedzi

- potrafi sprawnie definiować zagadnienia dotyczące historii mediów

w zakresie kompetencji społecznych:

- jest świadomym twórcą i odbiorcą przekazu medialnego

- posiada wrażliwość na nowe tendencje w mediach; umiejętność selekcji

Metody i kryteria oceniania:

Wykład konwersatoryjny, praca indywidualna, studium przypadku. Egzamin.